บทที่ 026

บทที่ 26

เธอหันไปมองย่าเหยียน

“ฉันเตือนเหยียนเจี้ยนกงแล้วให้เอาเงินมาคืนดีๆ แต่เขาไม่ฟัง แถมยังพาคนตั้งยี่สิบสามสิบคนไปดักรอฉันที่บ้านอีก แบบนี้ฉันจะทนได้ยังไง?”

ย่าเหยียนฟังแล้วใจหวิวไม่หยุด เรื่องนี้ลูกชายคนที่สามไม่เคยบอกเธอสักคำ ถ้าสำเร็จก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ทำพังหมด!

ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกชายกับลูกสะใภ้เป็นยังไงบ้าง คงถูกเจ้าเด็กปีศาจคนนี้สั่งสอนเละไปแล้ว เธอก็ว่าอยู่ ทำไมสองผัวเมียนั่นถึงไม่กลับมาบ้านเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อนึกถึงสภาพอาจจะย่ำแย่ของลูกชายคนโปรดในตอนนี้ ใบหน้าเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกของย่าเหยียนก็เต็มไปด้วยความกังวลใจ ปากสั่นพะงาบ พูดออกมาอย่างไม่ชัดว่า