บทที่ 022

บทที่ 22

หลัวม่านเซี่ยพยักหน้า ดวงตาใสแจ๋ว คนที่เคยยิ่งใหญ่ ราวกับภูเขาห้าลูกกดทับบนตัวเธอ—ซุนจื้อกัง และแม่แท้ๆ หลิวจินหัว—ตอนนี้กลับเหมือนลูกแกะรอเชือด

อ่อนแอ ไร้ค่า

“แล้วเธอคิดจะจัดการยังไงกับพวกเขา?” เหยียนหงฉีถาม

ในคืนมากมายที่หลัวม่านเซี่ยต้องนอนกำกรรไกรไว้เพราะไม่กล้าหลับ เธอเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน ว่าจะเอาใบหน้าน่าขยะแขยงของซุนจื้อกังค้ำไว้ใต้เท้า เหยียบลงไปให้เขาไม่มีวันผงาดขึ้นอีก

วันนี้…ความฝันจะเป็นจริงแล้ว

เธอหันไปมองเหยียนหงฉี

เหยียนหงฉีตบไหล่เธอ “ไปสิ ไปเอาคืน ทำให้คนที่ทำร้ายเธอได้ชดใช้ให้หมด!”