บทที่ 020

บทที่ 20

หลัวม่านเซี่ยเอาถ้วยน้ำชาวางบนหน้าผาก ร้องไห้เบาๆ พูดไม่ชัด:

“อยาก… อยาก… ฝันก็อยาก! แต่…ฉันกลัว ฉันไม่กล้า…”

เหยียนหงฉี เป็นผู้หญิงเข้าใจความกลัวนั้นดี

ไม่ว่าจะยุคไหน ผู้หญิงโดนเรื่องแบบนี้มักถูกตัดสิน บางคนกล่าวหาเหยื่อว่าเป็นฝ่ายผิด สร้างข่าวลือว่าไม่ประพฤติเรียบร้อย

หลายคนจึงเลือกปกปิดเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายซ้ำ

เหยียนหงฉี มองหลัวม่านเซี่ยตรงๆ พูดด้วยความมั่นใจ:

“เรื่องนี้มีเพียงเราสองคนรู้ เราจะจัดการเอง ไม่เผยแพร่ ไม่ให้ใครรู้”

หลัวม่านเซี่ยเงยหน้าตาแดง เธออยู่กับเหยียนหงฉี สองปี ควรคิดว่าคำพูดนี้เป็นเรื่องโม้ แต่ไม่รู้ทำไม กลับรู้สึกไว้วางใจจริงๆ

หัวใจหลัวม่านเซี่ยเต้นแรง