บทที่ 012

บทที่ 12

พอฟ้าเริ่มมืด เธอก็สวมเสื้อหนา หมวก ผ้าพันคอ และหน้ากากผ้าหนาๆ จากนั้นไปยังห้องเก็บของฝั่งตะวันออก หยิบกระสอบและพลั่ว แล้วมุ่งหน้าไปยังทุ่งนาอีกฟากของแม่น้ำ

ฟากนั้นไม่ใช่ในเขตเมืองชิงหยวน แต่เป็นหมู่บ้านเหอตง ทุกปีฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านเหอตงจะมาที่เมืองเพื่อทำความสะอาดส้วมตามบ้านต่างๆ

พวกเขาไม่เอาค่าจ้าง แต่รับเป็น “ของเสีย” แทนตามสำนวนที่ว่า “ผักผลไม้จะงามงด ต้องพึ่งปุ๋ยคอกเป็นหลัก” คุณภาพของพืชผลขึ้นอยู่กับปุ๋ยอย่างมาก

ปุ๋ยสดใช้ไม่ได้ ต้องหมักทิ้งไว้ ปีถัดไปถึงเอาใช้ได้

ปุ๋ยทั้งหมดถูกสมาชิกหมู่บ้านเหอตงนำมากองรวมกันไว้ในทุ่งนา เพราะยังไม่ใช่ฤดูเพาะปลูก พื้นที่รกร้างและเต็มไปด้วยเศษไม้แห้ง จึงมองเห็นกองปุ๋ยได้ชัดเจนมาก