บทที่ 009

บทที่ 9

เขาแน่นอนว่ารู้จักเด็กคนนี้ เพียงแต่ภาพในความทรงจำเป็นเด็กสาวที่หวาดกลัว ตัวย่อมเยา ไหล่ห่อ หัวต่ำ ไม่กล้าสบตาใคร และก็ไม่ค่อยพูด แต่ตอนนี้—เธอเชิดหน้า หลังตรง สายตาหนักแน่น ท่าทางสงบนิ่งเป็นผู้ใหญ่ ใบหน้าเปล่งประกาย ดวงตาสุกสว่างราวดาว—เหมือนทหารที่กลับจากสนามรบพร้อมชัยชนะ

หน้าเดิม แต่ “คน” ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด

เหยียนหงฉี ประกบเท้าตรง ยกมือทำความเคารพทางทหารอย่างถูกต้อง ก่อนจะยิ้มตอบ

“ค่ะคุณอาโจว ฉันคือเหยียนหงฉี ค่ะ”

โจวเค่อเจี้ยนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งโดยไม่ปิดบังความประหลาดใจ ก่อนผายมือเชิญให้นั่งตรงโซฟารับแขกใกล้ประตู