เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 281 ลู่เฉิงหยวนกลัวแล้ว
เซี่ยหว่านซิงประคองภาพวาดไว้ นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ ในแววตาเริ่มรื้นไปด้วยม่านน้ำตาบาง ๆ
เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตากวาดมองไปบนหน้ากระดาษวาดภาพทีละชุ่น พินิจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ยอมปล่อยให้มุมเล็ก ๆ ใดรอดพ้นสายตาไปได้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ม่านน้ำตาในดวงตาเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ จนภาพตรงหน้าพร่ามัว หยาดน้ำตาอุ่นหยดหนึ่งค่อย ๆ ไหลรินลงมาตามพวงแก้ม เสียง “หยดแปะ” แผ่วเบาดังขึ้นเมื่อหยดน้ำตาร่วงลงบนมุมกระดาษวาดภาพ ซึมแผ่ออกเป็นรอยเปียกชื้นจาง ๆ วงเล็ก
เธอคิดจะยกมือขึ้นเช็ดออกโดยสัญชาตญาณ ทว่าหยาดน้ำตากลับราวกับลูกแก้วที่สายร้อยขาดสะบั้น ไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้แม้แต่น้อย หยดแล้วหยดเล่ารินไหลลงมาตามพวงแก้ม หยดลงบนกระดาษวาดภาพ และร่วงลงบนหลังมือของเธอ อบอุ่นจนร้อนผ่าว