กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 ก็แค่เผลอเรียก "พี่ชาย" คำเดียว ทำไมต้องมีปฏิกิริยาแรงขนาดนั้น?
เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ หล่อนก็โบกมืออีกครา ส่งสัญญาณบอกเซี่ยหว่านซิงว่ามิต้องอยู่ต่อ
“เธอไม่ต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนพวกเราตรงนี้หรอก ไปเล่นกับเฉิงหยวนเถอะ งานตรงนี้ไม่ได้หนักอะไร ฉันกับคุณย่าของเธอแค่สองคนก็พอแล้ว ไม่ต้องให้เธอช่วยหรอก”
คุณนายผู้เฒ่าที่อยู่ด้านข้างก็หยุดมือจากการปั้นเกี๊ยว สายตามองดูเซี่ยหว่านซิงอย่างอ่อนโยน พลางยื่นมือไปลูบผมของเธอเบา ๆ
“ใช่แล้วจ้ะ หว่านซิง รีบไปเถอะ อย่าคอยอยู่เป็นเพื่อนพวกเราตรงนี้เลย ในห้องรับแขกมีโทรทัศน์ แล้วยังมีผลไม้กับถั่วสารพัดอย่างที่เธอชอบกิน ไปดูโทรทัศน์สักพัก หาอะไรกิน รอเวลากินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าก็พอแล้ว”