กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 อุ้มฉันกลับไปนอนในห้องสิ ฉันเดินไม่ไหวแล้ว
แผ่นหลังเอนพิงพนักโซฟาอันนุ่มนวลอย่างเต็มที่ แขนขาเหยียดออกอย่างผ่อนคลาย พลางถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า
“ยังไงก็อยู่ที่บ้านตัวเองสบายที่สุด ผ่อนคลายได้ทั้งตัว ไม่ต้องคอยสำรวมตัวอยู่ตลอดเวลา”
ตอนที่อยู่บ้านเก่า ต่อให้บรรดาผู้ใหญ่จะอ่อนโยนและเอ็นดูเธอมากเพียงใด เธอก็ยังคงรักษาความว่านอนสอนง่ายเอาไว้ ไม่กล้าทำตัวเหลวไหลตามใจจนเกินไปอยู่ดี
ลู่เฉิงหยวนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้ว ก็เดินมาข้างโซฟาแล้วนั่งลงข้างกายเธอ
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว บ้านตัวเองถึงจะเป็นที่ที่ผ่อนคลายที่สุด ไม่ต้องเกรงใจมารยาทใด ๆ อยากทำอะไรก็ทำตามใจ ต่อให้จะเกเรแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า”