กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 แย่งก็แย่งไปไม่ได้ ไม่เห็นก็คิดถึงจนทนไม่ไหว
วินาทีที่ผละออกจากเธอ ระหว่างกลีบริมฝีปากของทั้งสองยังคงเชื่อมด้วยสายใยสีเงินจาง ๆ ชวนให้บรรยากาศวาบหวามเป็นพิเศษ
ลู่เฉิงหยวนแนบหน้าผากชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหนักหน่วงแหบพร่า
มือข้างหนึ่งลูบมุมปากที่แดงระเรื่อของเธอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ที่รัก ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน”
เซี่ยหว่านซิงถูกเขาจูบเสียจนใบหูลามไปถึงกกหูซับสีชมพูจาง ม่านน้ำตาบาง ๆ ในแววตายังไม่ทันจางหาย
เธอพิงเบาะนั่ง ลมหายใจยังคงหอบกระชั้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของเขาจึงช้อนตาขึ้นมอง
“อื้อ หนูก็คิดถึงพี่เหมือนกัน คิดถึงมาตลอดทั้งสัปดาห์เลย” เธอเอ่ยพลางอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย คลอเคลียหน้าผากเข้ากับเขาเบา ๆ