กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 วัดอุณหภูมิ
ในสมองของเซี่ยหว่านซิงส่งเสียงดังวิ้ง ราวกับมีฝูงผึ้งนับไม่ถ้วนกำลังบินชนกันวุ่นวายอยู่ข้างใน
เธอถึงเพิ่งได้สติและรับรู้ถึงสภาพการณ์ของตนเอง บนร่างห่มด้วยผ้าห่มบางสีเขียวขี้ม้าซึ่งไม่ใช่ของตน ความทรงจำที่หยุดชะงักอยู่ตรงขอบเขตจิตสำนึกเมื่อวินาทีก่อนพลันหวนกลับมาในชั่วพริบตา อ้อมกอดอันอบอุ่นที่เธอร่วงหล่นลงไปในยามที่ร่างกายไร้น้ำหนัก ตลอดจนเสียงลมหายใจกระชั้นชิดแนบชิดใบหูตอนที่มีคนอุ้มเธอเข้ามาในห้องพยาบาลอย่างทะนุถนอม
“ฉัน…” พอเธอเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็พบว่าเสียงของตนเองแหบแห้งอย่างยิ่ง ราวกับถูกกระดาษทรายขัดถูจนไม่อาจเอ่ยต่อกันเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้