เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ความต้องการครอบครอง
“ลู่เฒ่า ผมผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริง ๆ” เสิ่นอี้เดินมาข้างกายลู่เฉิงหยวน น้ำเสียงยอมอ่อนข้อให้อย่างสิ้นเชิง แม้แต่คำเรียกขานยังไม่กล้าเอ่ยอย่างสนิทสนมตามอำเภอใจเหมือนเมื่อครู่
“ผมไม่ควรพูดจาเรื่อยเปื่อย ยิ่งไม่ควรพูดเรื่องเป็นแม่สื่อจับคู่เลย ปากผมมันหาเรื่องเอง นายอย่าเก็บไปใส่ใจนะ”
เขารู้นิสัยของลู่เฉิงหยวนดี เมื่อปักใจกับสิ่งใดแล้วย่อมแฝงไว้ด้วยความปรารถนาครอบครอง คำพูดเมื่อครู่จึงไม่ต่างจากการยั่วโมโหท้าทายสิทธิ์ในความเป็นเจ้าของของอีกฝ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย
ลู่เฉิงหยวนยังคงไม่หันหน้ากลับมา สายตาจับจ้องเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่เต็มฟ้านอกหน้าต่าง แม้ไอเย็นยะเยือกรอบกายจะจางลงไปบ้าง แต่น้ำเสียงยังคงเย็นเฉียบราวกับเกล็ดน้ำแข็งและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อนุญาตให้ใครโต้แย้ง