เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ล้มป่วย
ไอยะเยือกแห่งปลายสารททวีความหนาวเหน็บยิ่งขึ้นหลังพิรุณราตรีสร่างซา แสงนีออนของเมือง A ถูกม่านหมอกฝนระบายไล่สีจนกลายเป็นวงรัศมีเลือนราง ทว่าภายในห้องหนังสือของบ้านเก่าตระกูลเซี่ยกลับแผ่ไออึดอัดหนักอึ้งยิ่งกว่าราตรีกาล
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่วมาจากหัวบันได เซี่ยเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงแม่บ้านคนสนิทอย่างป้าจางเดินย่องลงมา มวยผมที่ยามปกติมักดูแลจัดการอย่างประณีตเรียบร้อยกลับหลุดลุ่ยเล็กน้อย บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความร้อนใจและเหนื่อยล้าจนยากจะปิดมิด
“คุณชายคะ ศาสตราจารย์จางเพิ่งกลับไป สีหน้าดูแย่มากเลยค่ะ” ป้าจางกดเสียงลงต่ำ ทว่าไม่อาจซ่อนความสั่นเครือไว้ได้ “คุณหนูไข้ขึ้นสูงถึง 40.0 องศาเซลเซียส เมื่อครู่เพ้อบอกว่าปวดหัวอีกแล้ว ริมฝีปากก็แห้งลอกเพราะพิษไข้