กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ไปตามคำเชิญที่ไม่มีวันหวนกลับ หากนี่คือลิขิต
ความเงียบสงัด
จิ่วซานซานลืมตาขึ้น
ใต้ฝ่าเท้าคล้ายมีกระแสน้ำไหลเวียนสั่นไหวเล็กน้อย เบื้องหน้าคือความมืดมิด
โชคดีที่ความสามารถในการมองเห็นในตอนกลางคืนของ NPC ยังคงใช้งานได้ เธอจึงมองออกไปไกล ๆ เห็นเป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต
ร้านนกพิราบอยู่ที่ปลายสุดทางนั้นหรือ?
เธอเดินหยั่งเชิงไปสองสามก้าว ทุกครั้งที่ยกเท้าขึ้นล้วนกระตุ้นให้เกิดเสียงสะท้อน “ซ่า” ที่กังวานใส ในความมืดมิดอันเงียบงันและตายซากนี้ มันกลับดูบาดหูและว่างเปล่าเหลือเกิน
ดูเหมือนว่าจะไม่มีอันตรายใด ๆ
เธอกำปากกาหมึกซึมแน่น เดินไปตามทิศทางนี้ประมาณห้านาที แต่ก็ยังคงไม่เห็นเงาของสิ่งปลูกสร้างใด ๆ