กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 จรรยาบรรณวิชาชีพ เล่นเกมซ่อนหา
รอยยิ้มของซ่งควางล่างชะงักค้างไปชั่วครู่สั้น ๆ
จิ่วซานซานแอบหรี่ตาขึ้นมองเป็นช่องแคบ ๆ ก็เห็นว่าฝีเท้าที่เขาก้าวเดินเข้ามาไม่เคยหยุดชะงักลงเลย
ชีวิตฉันจบสิ้นแล้ว!
ที่ลู่เวินเยว่พูดมาก็พึ่งพาไม่ค่อยได้เหมือนกัน!!
ในจังหวะที่จิ่วซานซานคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ ๆ แล้วนั้น เสียงแตรรถที่ดังกังวานสายหนึ่งก็แผดแทงทะลุอากาศรอบด้านเข้ามา
เธอหันไปมองราวกับรอดตาย รถโดยสารประจำทางคันหนึ่งแล่นฝ่าสายหมอกบางหลังฝนตก แล้วค่อย ๆ เทียบจอดลงตรงหน้าชานชาลา
ผิวสีทั่วทั้งคันของมันม้วนงอและหลุดลอกเป็นแผ่นใหญ่ กระจกหน้าต่างรถเต็มไปด้วยรอยร้าวคล้ายใยแมงมุม ทั้งยังถูกปกคลุมด้วยคราบสกปรกหนาเตอะที่เช็ดไม่ออก