กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 ฉันร้องไห้อยู่ตลอด
ลางร้ายแผ่ซ่านอยู่ในใจของเธอ ก่อนที่สมองจะทันตอบสนอง ความจำของกล้ามเนื้อได้ฉุดหญิงสาวให้ก้มตัววิ่งพรวดเข้าไปในโถงบันไดอย่างรวดเร็ว
พอฉุดหญิงสาววิ่งขึ้นมาถึงชั้นสามรวดเดียว เธอก็รู้สึกอีกว่าความไร้น้ำยาของตัวเองมันช่างแปลกเหลือเกิน
คนเราจะมีชีวิตได้ไร้น้ำยาขนาดนี้ได้ยังไง ยิ่งเธอเป็น NPC ด้วยแล้ว!
ช่างมันเถอะ ไร้น้ำยาก็ไร้น้ำยา ขอแค่ได้กินบะหมี่ถ้วยก็พอ
เธอก้มมองหญิงสาวที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง