กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“คุณรอฉันอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ?” เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นจากเหนือศีรษะของเธอ
ทันใดนั้น ไหล่ของโจวเหนียนเสี่ยวก็อุ่นขึ้น ชายคนนั้นถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมเธอไว้แน่น
มือของเขา กดลงบนไหล่เธอเบา ๆ
โจวเหนียนเสี่ยวเงยหน้ามองฟู่เสี่ยนชวน
คงเพราะอยู่ในที่กลางแจ้งนานเกินไป พอเธอกะพริบตาเบา ๆ ก็รู้สึกถึงอุณหภูมิเย็นเฉียบของขนตาได้
รู้สึกเหม่อลอยไปเล็กน้อย
มองแม่นางที่ดูนิ่งงันและตัวสั่นงันงก ฟู่เสี่ยนชวนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ระงับอารมณ์ที่กำลังจะหลุดการควบคุมของตัวเองไว้
“ฉันคิดว่าคุณจะไม่กลับมาแล้ว กำลังจะไป”
หลังจากโจวเหนียนเสี่ยวเห็นสีหน้าตกใจและวุ่นวายที่ฟู่เสี่ยนชวนเผยออกมาชั่ววูบเมื่อครู่ เธอก็ไม่โกรธแล้ว