ตอนที่ 257 ความกลัวที่นานทีจะเกิด

ฟู่เสี่ยนชวนได้ยินดังนั้นก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อย

เขานึกถึงคำที่เหอเจียฮุ่ยเพิ่งพูดเมื่อครู่

โจวเหนียนเสี่ยวเป็นคนที่ในดวงตาทนเม็ดทรายแม้เพียงครึ่งเม็ดไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเขาไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอคิดไว้ เธอคงจะปล่อยเขาไปแล้วกระมัง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของฟู่เสี่ยนชวนก็สั่นสะท้านขึ้นมา

ความกลัวที่หาได้ยาก

เพราะฉะนั้น เขาไม่คิดจะบอกโจวเหนียนเสี่ยว

มือที่กำมือของเธอค่อย ๆ คลายออก “ตอนนี้ผมยังตอบคำถามนี้ให้เธอไม่ได้”

เมื่อเห็นฟู่เสี่ยนชวนปล่อยมือเธอ ในใจของโจวเหนียนเสี่ยวก็รู้สึกว่างโหวงเล็กน้อย

เธอเศร้าใจ ที่ฟู่เสี่ยนชวนมักมีเรื่องปิดบังเธออยู่เสมอ

คนที่รักกันไม่ควรเปิดเผยทุกอย่างต่อกันโดยไม่มีอะไรปิดบังหรือ