กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฟู่เสี่ยนชวนเม้มริมฝีปาก ยังไม่ทันเอ่ย ก็ได้ยินโจวเหนียนเสี่ยวพูดต่อ “แต่ก่อนฉันก็รู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล ทำไมเขาถึงสนิทกับคุณขนาดนี้ ยังทำท่าเคารพนบนอบต่อคุณอีก เพราะคุณเก่งด้านวิชาการมากงั้นหรือ? ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่า ที่แท้เป็นแบบนี้เอง…”
โจวเหนียนเสี่ยวยิ่งพูดเสียงก็เริ่มต่ำลง จนเกือบจะเป็นเสียงพึมพำ
“ฟู่เสี่ยนชวน เล่นกับฉันแบบนี้ ทำให้คุณสนุกมากสินะ?”
ประโยคที่เบาราวปุยนุ่นประโยคหนึ่ง กลับกระแทกลงกลางอกของฟู่เสี่ยนชวนอย่างหนัก ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดด้วยความเจ็บ
เขาปฏิเสธทันที “ไม่ใช่”
แต่กลับได้เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ จากโจวเหนียนเสี่ยว เธอนวดขมับ “ฉันง่วงนิดหน่อย รบกวนคุณส่งฉันกลับบ้านหน่อย”