กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ชั่วขณะนี้ กู้เมิ่งอิงรู้สึกว่ากลางอกราวกับถูกค้อนหนักกระหน่ำลงมา ทำให้เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่ใจขมขื่นขนาดนี้ ขมขื่นจนแทบตาย
เธอจ้องมองฟู่เสี่ยนชวนด้วยดวงตาน้ำตาคลอ “เซี่ยนชวน ทำไมคุณถึงชอบเธอ? ความรักที่ฉันมีให้คุณตลอดหลายปีมานี้ คุณไม่รู้สึกเลยหรือ? คุณรักฉันสักนิดไม่ได้หรือ?”
กู้เมิ่งอิงเป็นคนอ่อนโยน ถึงแม้จะชอบใคร เธอก็คิดว่าผู้หญิงควรมีความสงวนตัว
เธอสามารถส่งสัญญาณใบ้ให้อีกฝ่ายเอ่ยสารภาพรักได้ แต่ไม่เคยพูดออกมาด้วยตัวเอง
ถ้าพูดออกมา ผู้ชายต้องคิดว่าเธอไม่รู้จักกาลเทศะแน่