ตอนที่ 172 เปลี่ยนแปลง

“เถ้าแก่…” ท่านจะปรากฏตัวเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงแบบนี้จริง ๆ หรือ

เฉิงอวี้จิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ความผิดเลย

“เมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน”

รู้อยู่แล้วว่าฟู่เสี่ยนชวนต้องถามเรื่องนี้แน่ เมื่อกี้เฉิงอวี้จิ่งจึงไม่กล้าให้โจวเหนียนเสี่ยวพูดเรื่องชื่นชมต่อเลย

สายตาของเถ้าแก่พวกเขาคมกริบแค่ไหน เขากำลังโกหกหรือไม่ แค่มองแวบเดียวก็รู้ พอคิดถึงตรงนี้ เฉิงอวี้จิ่งก็อดสารภาพตามจริงไม่ได้

พอพูดจบ บรรยากาศรอบ ๆ ก็เย็นยะเยือกในชั่วพริบตา ใจของเฉิงอวี้จิ่งกระตุกวูบ

ในทันใดก็อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ไม่นะ เถ้าแก่หึงหวงอีกแล้วหรือ

ถึงฟู่เสี่ยนชวนไม่พูดอะไร แต่ก็ชัดเจนว่าเขาไม่พอใจ