กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลังจากนั้นเฉิงอวี้จิ่งก็โทรหาจางเจ๋อ เขารู้สึกว่าเถ้าแก่ที่ทำงานด้วยกันมาหลายปีดูแปลกหน้าเป็นพิเศษในคืนนี้ จนเขาเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมา
เมื่อจางเจ๋อฟังเฉิงอวี้จิ่งพูดจบก็อดส่งเสียงจุ๊ จุ๊ แล้วถอนใจไม่ได้ “นายจบเห่แล้ว! ประธานเฉิง ความฉลาดทางอารมณ์ของนายต่ำไปหน่อยหรือเปล่า?”
“ต่ำ?”
“นายชมคนรักของคุณผู้ชายฟู่ต่อหน้าเขา นายคิดว่าเขาควรจะดีใจหรือ?”
เฉิงอวี้จิ่ง “……”
เขาไม่ได้คิดมากขนาดนั้นจริง ๆ เพราะตามความคิดที่เขามีมาตลอด ไม่ว่าใครได้ยินคนอื่นชมคนในดวงใจของตัวเองก็น่าจะรู้สึกดีใจกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?