ตอนที่ 150 หลอกฉันอีกแล้ว

จากนั้นก็จับมือโจวเหนียนเสี่ยว “พอผูกเสร็จแล้ว เธอไม่ต้องรีบปล่อยมือ แต่เงยหน้ามองฉัน จำไว้นะ ต้องส่งสายตาเย้ายวน แต่ไม่ใช่แบบจงใจเกินไป ต้องสร้างความรู้สึกเหมือนปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาตามธรรมชาติ”

โจวเหนียนเสี่ยวก็ทำตาม ลู่เซียวมองดวงตากลมดำสนิทของสาวน้อย ภายใต้แสงไฟดูเหมือนมีระลอกคลื่นไหวระริก เขาอดตะลึงไปครู่หนึ่งไม่ได้

พวกเขาไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนี้ของพวกเขา ถูกฟู่เสี่ยนชวนที่อยู่ไม่ไกลมองเห็นเข้าตา

“ศาสตราจารย์ฟู่ ร้านอาหารนี้ยังเหมาะไหม” ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งที่แต่งสูทภูมิฐานอยู่ข้าง ๆ มองฟู่เสี่ยนชวนด้วยสีหน้าเคารพ

ไม่มีใครดูถูกฟู่เสี่ยนชวนเพราะอายุน้อย กลับยิ่งเคารพเขามากขึ้น