กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
แต่ตอนนี้…
เธอเริ่มคิดว่า ฟู่เสี่ยนชวนคนรักสะอาดขนาดนั้น จะนอนที่สถาบันวิจัยได้ดีหรือเปล่า
หรือจะกินอยู่ไม่ได้ดีเหมือนกัน
เธอช่างกังวลเหมือนแม่บ้านขี้เป็นห่วงจริง ๆ
แต่พอคิดถึงท่าทีโดดเดี่ยวของฟู่เสี่ยนชวน กับสีหน้าตอนที่เล่าเรื่องในอดีตให้เธอฟัง โจวเหนียนเสี่ยวก็อดสงสารในใจไม่ได้
ดังนั้นวันรุ่งขึ้น เธอจึงให้ตัวเองหยุดหนึ่งวัน ทำอาหารมื้อใหญ่เต็มโต๊ะ แล้วรีบไปหาฟู่เสี่ยนชวนที่สถาบันวิจัย
ไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าฟู่เสี่ยนชวนเป็นอย่างไรบ้าง
คนเราน่ะ ตอนที่เจอกันทุกวันก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอห่างกันไปกลับรู้สึกอึดอัดและไม่คุ้นเคยไปเสียทุกอย่าง
ตอนนี้โจวเหนียนเสี่ยวคิดเช่นนั้น