กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
พวกเขาเห็นโจวเหนียนเสี่ยวออกมาคนเดียว โจวเย่าจู่ก็ไม่ได้ตามออกมา ดูแล้วน่าสงสารมาก
อย่างไรก็ตาม โจวเหนียนเสี่ยวก็แค่เด็กคนหนึ่ง พวกเขาก็รู้ว่าโจวเหนียนเสี่ยวเพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จ
ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทุกคนอดไม่ได้ที่จะปลอบโจวเหนียนเสี่ยว “ยัยหนู ไม่เป็นไรหรอก ลองคุยดี ๆ กับพ่อของเธอสิ คนในครอบครัวเดียวกันจะมีความแค้นข้ามคืนได้ยังไง”
โจวเหนียนเสี่ยวส่ายหน้า ขอบตาแดงเรื่อ “เขามักไม่เชื่อฉัน เชื่อคำของแม่เลี้ยงฉัน คงจะดูถูกฉันกับแม่ชาวชนบทของฉันด้วย”
พูดจบ โจวเหนียนเสี่ยวก็วิ่งหนีไป