ตอนที่ 95 ฟู่เสี่ยนชวนเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉัน

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองนาฬิกา เพิ่งหลับไปแค่ 5 นาทีเอง

แต่ปกติเธอก็งีบกลางวันไม่นานอยู่แล้ว พักไป 5 นาทีก็รู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย

เมื่อเห็นจางเจ๋อปรากฏตัวที่ประตู โจวเหนียนเสี่ยวก็ยิ้มให้เขา “คุณมาแล้ว”

จางเจ๋อพยักหน้า “คุณผู้หญิงโจว”

“ถ้าอย่างนั้นคุณดูแลเขาต่อแล้วกัน ฉันกลับโรงเรียนก่อน”

พูดจบโจวเหนียนเสี่ยวก็ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเป้ของตัวเอง พร้อมหันไปมองฟู่เสี่ยนชวน “ฉันกลับก่อนนะ คุณอยู่ในห้องผู้ป่วยดี ๆ ล่ะ”

ฟู่เสี่ยนชวนไม่ตอบ เขามองเธอเงียบ ๆ

โจวเหนียนเสี่ยวรู้สึกว่าฟู่เสี่ยนชวนอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงอดถามไม่ได้ “เป็นอะไรไป?”

หรือว่าเธอเผลอละเมอพูดอะไรเหลวไหลออกไป?

ไม่น่าเป็นไปได้สิ เธอเพิ่งหลับไปแค่ประเดี๋ยวเดียวเอง