กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ในเมื่อโจวเย่าจู่ขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว โจวเหนียนเสี่ยวก็รู้ว่าหากตัวเองยังปฏิเสธอีกคงดูเป็นการเล่นตัวเกินไป
ตลอดทาง ผู้เฒ่าซุนถามเรื่องราวของเธอไม่หยุด ตั้งแต่ปีนี้อายุเท่าไร เรียนอยู่โรงเรียนไหน กระทั่งเรื่องสมัยที่อยู่ชนบท ผู้เฒ่าซุนก็ซักถามจนรู้ละเอียดหมด
เมื่อรู้ว่าก่อนหน้านี้โจวเหนียนเสี่ยวกลับไปช่วยงานที่บ้านเกิด ผู้เฒ่าซุนก็เอ่ยชมเธอไม่ขาดปาก “ยัยหนูคนดี เยี่ยมจริง ๆ! คนเราต้องไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง!”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน คุณปู่ คราวหน้าถ้าฉันกลับไปอีก จะเอาผลไม้จากบ้านเกิดมาฝากท่าน ที่บ้านปลูกเอง หวานทุกอย่างเลย”