กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 95 ที่แท้พวกเราถูกหลอกมาหลายปี!
หลังกลับถึงบ้าน จางฉินก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา คำพูดของโจวเจิ้งที่ว่า “หน่วยงานรัฐลงมือเอง” ยังคงดังก้องอยู่ข้างหู ภาพอธิการบดีซุนที่ตื่นเต้นจนเสียอาการยังคงติดตา
ฟังดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร แต่ความรับผิดชอบที่กดทับอยู่บนบ่านั้นหนักหนาจนเธอแทบหายใจไม่ออก
เด็กอายุสิบสองปี ต้องแบกรับอุตสาหกรรมปุ๋ยเคมีของทั้งประเทศอย่างนั้นหรือ
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่ไหม!
“กริ๊ก”
ประตูห้องเปิดออก จางเจี้ยนจวินกับหลินเหวินจิ้งกลับจากเลิกงาน
“เสี่ยวฉิน วันนี้ทำไมกลับบ้านเร็วจัง” หลินเหวินจิ้งเห็นสภาพของลูกสาวแล้วทั้งตกใจทั้งดีใจ
ช่วงนี้ลูกสาวออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกจนทั้งครอบครัวแทบไม่มีเวลาได้กินข้าวด้วยกันดี ๆ สักมื้อ
จางเจี้ยนจวินวางกระเป๋าเอกสารลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โรงเรียนหยุดหรือ วันนี้พอดีเลย แม่ซื้อปลามา ตอนเย็นจะตุ๋นน้ำแกงให้หนู—”