กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 18 ครูโรงเรียนมัธยมแห่งที่หนึ่งตบโต๊ะ เด็กคนนี้ฉันเอา!
จางไห่เกาหลังศีรษะ ใช้ปลายดินสอจิ้มจุดดำ ๆ ลงบนสมุดหลายจุด
เขาผลักสมุดไปข้างหน้า “น้องเสี่ยวฉิน ทำไมข้อนี้ถึงไม่เหมือนข้อก่อนหน้าอีกแล้วล่ะ?”
จางฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอหยิบดินสอขึ้นมา ตวัดลงบนกระดาษทดไม่กี่ครั้ง ภาพเส้นตรงที่ชัดเจนก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ
ขั้นตอนการแก้โจทย์ถูกเขียนเรียงตามออกมา
เด็กหนุ่มสองคนนี้หมดสภาพไปอย่างสิ้นเชิง
ในบ้านหลังนี้ หมัดหนักไม่มีประโยชน์ เสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ มีเพียงการเรียนเก่งเท่านั้นที่เป็นเหตุผลอันแข็งแกร่งจนแทงทะลุฟ้าได้
จาวตี้เรียนรู้ได้ทั้งเร็วและดี
เธอกำปากกาไว้ ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้
วันเวลาล่วงเข้าสู่เดือนธันวาคม ลมหนาวราวกับคมมีด พัดปะทะใบหน้าจนเจ็บแสบ