เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พลิกกระดานหมาก
กู้เจาฮวากลับมาถึงจวนอันกั๋วกง ก็พบว่ากู้หลานรุ่ยยังคงรอนางอยู่ที่เรือนเหยาฮวา
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
กู้หลานรุ่ยมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แววตาเต็มไปด้วยความกังวลขณะถามว่า “เอ่อ...คุณหนูซ่งไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
นางคิดว่าขนาดกู้เจาฮวายังกล้าบุกไปหาเรื่องคนอื่นถึงที่อย่างเปิดเผย ทั่วทั้งเมืองหลวงคงไม่มีใครกร่างไปกว่านี้แล้ว เดิมทีนางก็อยากอาศัยบารมีอีกฝ่ายข่มคนอื่นดูบ้าง ใครจะคิดว่าหมัดเดียวที่ชกออกไปกลับไปโดนญาติของเสด็จไทเฮาเข้าให้!
คราวนี้ซวยตายแน่!
กู้เจาฮวาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “ซ่งหมิงจู้น่ะหรือ...เจ้าชกนางแรงไม่น้อยเลยนะ ข้าว่าสมองนางคงมีปัญหาไปแล้วด้วยซ้ำ”
“หา? หนักขนาดนั้นเลยหรือ? ข้าแค่ชกไปหมัดเดียวเองนะ ถึงกับทำให้นางสมองเสียเลยหรือ?”
กู้เจาฮวายิ้มมุมปากแล้วพยักหน้า “ใครจะไปรู้ล่ะ! ได้ยินว่าฮู่กั๋วกงรักหลานสาวคนนี้มาก เจ้าทำนางเจ็บหนักขนาดนี้ จวนฮู่กั๋วกงไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”