เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จับลูกเขยหน้าป้ายประกาศผลสอบ
นางหม่าอึ้งไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองกู้เจาฮวาอย่างไม่เข้าใจ กู้เจาฮวายิ้มอย่างมีนัย ก่อนจะเบนสายตากลับไป ไม่สนใจนางอีก
นางหม่าเดินจากไปอย่างครุ่นคิด
ท่านหญิงฉางหนิงถามว่า “เจ้าคิดว่าครอบครัวนี้พึ่งพาได้จริงหรือ แม่ดูแล้วกู้จื้อเสียนก็ไม่ใช่คนฉลาดอะไร”
“คนฉลาดไม่แน่ว่าจะเชื่อฟัง ส่วนคนโง่ก็ไม่แน่ว่าจะไร้ประโยชน์ กู้จื้อเสียนหัวโบราณและโง่เขลาเหมือนตาแก่นั่นก็จริง แต่เขามีข้อดีอย่างหนึ่งเหมือนท่านพ่อ”
ท่านหญิงฉางหนิงถามอย่างสงสัย “ข้อดีอะไรหรือ”
กู้เจาฮวายิ้มแล้วคล้องแขนท่านหญิงฉางหนิง ก่อนพูดหยอกว่า “ก็เชื่อฟังฮูหยินเหมือนกันไงเจ้าคะ!”
ท่านหญิงฉางหนิงค้อนนาง ทำเป็นดุว่า “เดี๋ยวนี้กล้าแซวแม้แต่แม่แล้วหรือ เหลือเกินจริง ๆ!”
กู้เจาฮวาหัวเราะแล้วออดอ้อนด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม “ก็ข้าพูดจริงนี่เจ้าคะ ท่านพ่อเชื่อฟังท่านแม่มาตลอดอยู่แล้ว!”