เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำให้การขององค์รัชทายาท
ทั้งปู่เจ็ดและนางหยางต่างพูดชี้นำ เพื่อให้คนอื่นสงสัยว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือบ้านใหญ่
พอผู้นำตระกูลได้ฟังก็หลงกลเข้าจริง ๆ ทั้งยังคิดว่าตัวเองมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงเริ่มถามเค้นอันกั๋วกงด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อันกั๋วกงไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมา คนเราจะโกรธคนชั่วก็ไม่แปลก แต่กับคนโง่ ไม่คุ้มที่จะเสียอารมณ์ด้วยเลย
“เจ้าหัวเราะอะไร?” ผู้นำตระกูลกำลังจริงจัง จึงยิ่งไม่พอใจท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอันกั๋วกง
อันกั๋วกงยกมุมปากเล็กน้อย แล้วเบนสายตาไปทางปู่เจ็ดกับนางหยาง ทั้งคู่ต่างหลบสายตาที่มองมาอย่างจับผิดโดยไม่ได้นัดหมาย
นางหยางสะอื้นเสียงเบา ส่วนปู่เจ็ดก็ตักเตือนด้วยใจห่วงปากเปียกปากแฉะ คอยปลอบนาง มีเพียงผู้นำตระกูลที่ยังจ้องเขม็งมาทางอันกั๋วกง รอฟังคำตอบจากเขา
“อาสี่รู้หรือไม่ว่าการเลี้ยงเสือไว้ให้เป็นภัยกับตัวเองหมายความว่าอย่างไร?”