กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนบ้านนอกไม่เคยเห็นโลกกว้าง
ทั้งสามคนเริ่มจากเดินดูร้านผ้าไหมในเมืองหลวง กู้หลานรุ่ยไม่ค่อยได้เข้ามาในเมืองหลวง พอเห็นอะไรก็ดูแปลกตาไปหมด
“ผ้าผืนนี้สวยจัง ลายดอกไม้เต็มไปหมด ถ้าเอาไปตัดเป็นกระโปรงต้องสวยมากแน่ ๆ!”
กู้เจาฮวาเหลือบมอง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “สายตาเจ้าไม่เลวเลยนะ”
พอได้รับคำชมจากกู้เจาฮวา กู้หลานรุ่ยก็ตาวาวขึ้น “จริงเหรอ?”
กู้เจาฮวาพยักหน้า “เจ้าหยิบผ้าที่น่าเกลียดที่สุดในร้านได้พอดีเลย”
กู้หลานรุ่ย “...”
กู้หลานรุ่ยกลอกตาอย่างหงุดหงิด ถึงจะไม่พอใจ แต่ก็ยอมวางผ้าผืนนั้นลง
นางลองลูบผ้าไหมสีเหลืองห่านที่ปักลายกุหลาบมอญอีกผืน ก่อนจะเอียงหน้ามาถามกู้เจาฮวา “ผ้าผืนนี้คงไม่ขี้เหร่แล้วใช่ไหม?”
“ก็ไม่ขี้เหร่”