เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความชั่วร้ายในจิตใจมนุษย์
“พวกเราร้ายลึกอย่างนั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูไป๋ฉลาดเฉลียว ครั้งนี้พวกเราคงถูกเจ้าทำให้เดือดร้อนหนักไปแล้ว!” จนถึงตอนนี้ซุนเจาตี้ก็ยังไม่เข้าใจการกระทำของหญิงชราคนนี้ “ป้าเฝิง คุณหนูไป๋กับคุณหนูรองกู้เห็นว่าเจ้าทั้งโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง จึงเมตตารับเจ้าเข้ามาทำงานในสถานสงเคราะห์ แล้วทำไมเจ้าถึงตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายพวกนาง?”
หญิงแซ่เฝิงจ้องซุนเจาเตี้ยนเขม็งด้วยสายตาอาฆาต แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ไป๋โย่วเวยยกยิ้มมุมปาก ก่อนพูดขึ้นว่า “ใครบอกว่าป้าเฝิงโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งกัน? นางมีทั้งลูกทั้งหลาน จะให้สถานสงเคราะห์มาสงสารเห็นใจไปทำไม?”
แววตาของหญิงแซ่เฝิงไหววูบ ก่อนจะรีบแก้ตัวโดยไม่รู้ตัวว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”
“หรือป้าเฝิงจะความจำไม่ค่อยดี งั้นข้าช่วยทบทวนให้ก็แล้วกัน ที่หมู่บ้านว่อผิง ตีนเขาซีซาน ในเมืองชิงหนิว มีบ้านหลังคากระเบื้องอยู่หลังหนึ่ง...”