เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้าไม่อนุญาต
เฉียนจิ่งเจ๋อรู้สึกงุนงงชั่วขณะ ปกติเขาเป็นคนอ่านหนังสือรอบเดียวก็จำได้แม่นยำ เหตุใดช่วงนี้ถึงรู้สึกว่าหัวสมองโหวงเหวงอยู่บ่อยครั้ง เรื่องราวหลายอย่างคล้ายนึกไม่ออกขึ้นมาดื้อ ๆ
เมื่อเห็นเขาใจลอย กู้เจาฮวาก็กลอกตาใส่เขาอย่างนึกรำคาญแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “หากองค์รัชทายาทไม่มีอะไรจะสั่ง หม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ”
พูดจบ นางก็หันไปมององค์หญิงสามแล้วยิ้มละไมที่มุมปาก “เสด็จไทเฮารอหม่อมฉันอยู่ที่วัง องค์หญิงพอจะสั่งให้คนขับรถม้าขยับรถออกไปเพื่อให้หม่อมฉันผ่านไปก่อนได้หรือไม่เพคะ?”
น้ำเสียงดูเหมือนกำลังขอร้อง แต่แท้จริงแล้วนางมั่นใจว่าองค์หญิงสามต้องยอมหลีกทางให้อย่างว่าง่ายแน่นอน
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เพิ่งโดนองค์รัชทายาทดุมาหมาด ๆ ย่อมไม่กล้าหาเรื่องเพิ่มให้ตัวเองเดือดร้อน
องค์หญิงสามกัดฟันกรอดแต่ก็ทำได้เพียงสั่งคนขับรถม้า