เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนแพ้ ก็ต้องตาย
จี้หมิงยวนมองคบไฟที่ยังคงลุกโชนอยู่ในมือ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาและดับไฟนั้นลงอย่างคล่องแคล่ว
“เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” จี้หมิงยวนไม่ตอบ แต่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ท่านเห็นข้าเหมือนคนบาดเจ็บหรือไง” กู้เจาฮวาหยิบมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อแล้วแกว่งไปมา
จี้หมิงยวนจำมีดสั้นเล่มนี้ได้ มันคือเล่มเดียวกับที่เขาใช้ตัดเส้นเอ็นมือและเอ็นเท้าของเสวียนซ่าง
คุณหนูรองแห่งจวนอันกั๋วกงผู้นี้ดุร้ายสมคำร่ำลือจริง ๆ
เขาคิดในใจเช่นนั้น
ทว่านางกลับขยับเข้ามาใกล้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องแหงนหน้ามองเขา นางจึงเขย่งเท้าสุดแรงพลางจ้องเขม็งไปที่นัยน์ตาของจี้หมิงยวน “เหตุใดท่านถึงไปอยู่ในตำหนักของสวี่กุ้ยเฟยได้? แล้วทำไมถึงต้องถือคบไฟด้วย? อย่าได้โกหกข้าเชียว มิเช่นนั้น...”
นางเอาปลายมีดสั้นจ่อที่เอวของเขาพลางถลึงตาใส่ด้วยดวงตาดอกท้อที่ดูยั่วยวนแม้ไม่ได้ยิ้ม ท่าทีดูขึงขังเล็กน้อย แต่ความต่างของส่วนสูงกลับทำให้นางดูน่ารักมากกว่า
เหมือนกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ชูหูขึ้นยืนตรง แล้วทำหน้า “โหดร้าย” ใส่หมาป่าตัวหนึ่ง