กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสือร้ายเดินลำพัง ที่เหลือล้วนเป็นเหยื่อ
คำพูดนี้ทำให้กู้เจาฮวาหยุดเดินจริงดังคาด
พอเห็นอย่างนั้น หยางซือจู๋ก็รีบเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา กลัวว่ากู้เจาฮวาจะเดินจากไปอีก
“ข้าคิดมาตลอดว่า อย่างน้อยข้ากับกู้เนี่ยนซีก็เป็นญาติกัน เลือดข้นกว่าน้ำ พวกเราควรช่วยเหลือดูแลกันถึงจะถูก แต่ไม่คิดเลยว่านางจะคิดใช้ประโยชน์จากข้าตั้งแต่แรก” หยางซือจู๋ร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ ทั้งแค้นทั้งเสียใจ “นางคิดแค่จะใช้ข้าโค่นเจ้า ไม่เคยคิดถึงข้าจริง ๆ เลย!”
กู้เจาฮวาจับประเด็นสำคัญได้ จึงถามเสียงเย็นว่า “เจ้าหมายความว่า นางคิดจะใช้เจ้าโค่นข้าอย่างนั้นหรือ?”