กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เปิ่นไท่จื่อทำได้
กู้เจาฮวาถูกเฉียนจิ่งหลิงรวบกอดไว้ในอ้อมแขน ขณะที่ม้าศึกใต้ร่างกำลังควบทะยานไปข้างหน้า ลมแรงพัดผ่านข้างหูของนางไป
นางชอบขี่ม้าก็จริง แต่ไม่ชอบการควบทะยานในป่าทึบแบบนี้เลย
นางกลัว กลัวว่ากิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจะข่วนจนหน้าของนางเป็นรอย
การควบม้าในทุ่งกว้างทำให้รู้สึกอิสระ แต่ในป่านี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น นางรู้สึกเพียงว่าอันตรายอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
นางไม่ชอบมันเลย
ถึงเฉียนจิ่งหลิงจะตั้งใจแกล้งนาง แต่เขาก็รู้จักยับยั้งชั่งใจและไม่คิดจะทำให้นางบาดเจ็บจริง ๆ
เขาพาตัวกู้เจาฮวามาจนถึงส่วนลึกของป่าทึบก่อนจะดึงบังเหียนหยุดม้าลง
เขาโดดลงจากหลังม้าก่อน แล้วยื่นมือมาประคองกู้เจาฮวา “ข้าจะช่วยเจ้าลงมาเอง”