เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สะเทือนใจ
“ลูกแม่!”
ฮูหยินกัวฟุบอยู่บนร่างไร้ชีวิตของกัวหนาน ร้องไห้ปานจะขาดใจ นางไม่อาจยอมรับได้ว่าบุตรชายผู้สูงค่าของตนกลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของพวกโจรเร่ร่อนต่ำต้อย
สะใภ้รองยิ่งร้องไห้จนแทบไม่รู้วันรู้คืน นางยังสาวถึงเพียงนี้กลับต้องมาเป็นม่าย แล้ววันข้างหน้าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
นางร้องไห้ให้กัวหนาน และยิ่งร้องไห้ให้ชะตากรรมของตนเอง
แม่ทัพทหารม้าทะยานศึกต้องมาเป็นคนผมขาวส่งคนผมดำ ย่อมโศกเศร้าจนสุดจะทนเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษ ไม่อาจร้องห่มร้องไห้เช่นนั้นได้ จึงทำได้เพียงอดกลั้นข่มความรู้สึกเอาไว้
เขาสังเกตเห็นกัวเยว่ทรุดนั่งอยู่บนพื้น เดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ แต่กัวเยว่นั่งอยู่อย่างนั้นนานแล้วก็ยังไม่เข้ามา เอาแต่นั่งพึมพำกับตนเองอยู่บนพื้นไม่หยุด
นอกจากความโศกเศร้า บนใบหน้ายังมีทั้งความตกตะลึงและความหวาดกลัว
แม่ทัพทหารม้าทะยานศึกขมวดคิ้ว ครั้นนึกถึงที่บ่าวเคยรายงานว่ากัวเยว่ส่งคนออกตามหากัวหนานทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้า เขาก็อดระแวงไม่ได้ จึงเอ่ยเรียกกัวเยว่ให้เข้ามาหา
แต่เรียกกัวเยว่หลายครั้งนางก็ไม่ตอบสนอง สุดท้ายต้องให้สาวใช้เตือน กัวเยว่จึงได้สติกลับมา