กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เข้าเป้า
“กู้เจาฮวา วิชายิงธนูบนหลังม้าของกัวเยว่เก่งมาก แม้แต่ข้ายังสู้นางไม่ได้เลย” จ้าวฝูหลิ่วเห็นกู้เจาฮวารับคำท้า ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ถึงการยิงธนูบนหลังม้าจะไม่ทำให้คนบาดเจ็บเหมือนการประลองหมัดเท้า แต่กู้เจาฮวาเป็นคนรักศักดิ์ศรี ถ้าแพ้ขึ้นมาคงเสียใจมากแน่ ๆ
บางทีหลังจากนี้นางอาจไม่ยอมมาที่ตระกูลจ้าวเพื่อเล่นกับนางอีกเลยก็ได้
“เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าข้าจะแพ้?” กู้เจาฮวาเหลือบมองนางอย่างไม่พอใจ
ใช่
จ้าวฝูหลิ่วคิดแบบนั้น แต่ไม่กล้าพูดออกไป
พอกัวเยว่ได้ยินก็หัวเราะออกมา ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!
“บางคนแพ้แล้วอย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน!” กัวเยว่พูดอย่างผยอง ท่าทางของนางดูห้าวหาญ มีเสน่ห์แบบสาวนักรบที่ไม่ยอมให้ใครมาผูกมัด