เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รับคมกระบี่
กู้เจาฮวายังไม่ได้รีบร้อนตอบกลับเฉียนจิ่งเจ๋อ
ของยิ่งหามาได้ยากเท่าไร คนเราถึงจะยิ่งรู้คุณค่าของมันเท่านั้น
เหมือนกับกู้เนี่ยนซีที่มอบใจให้เร็วเกินไป สุดท้ายเลยต้องลงเอยด้วยการถูกทอดทิ้ง
“เจาฮวา ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว เราออกไปเดินเล่นกันหน่อยเถอะ” ไป๋โย่วเวยเอ่ยชวน
“ไม่ไป เมืองเฉินโจวทั้งซอมซ่อทั้งเล็ก มีอะไรให้น่าเดินกันล่ะ”
ไป๋โย่วเวยกัดฟันถามยิ้ม ๆ “เจาฮวา บอกความจริงข้ามาสิ ที่เมืองหลวงเจ้าคงไม่มีเพื่อนเลยใช่ไหม?”
กู้เจาฮวากวาดตามองปราดหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ “ข้าจะต้องการของพรรค์นั้นไปทำไม?”
ยิ่งมีความผูกพันกับผู้คนมากเท่าไร ก็ยิ่งมีแต่จะฉุดรั้งให้จมลึกขึ้นเท่านั้น
ไป๋โย่วเวยพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าก็ว่างั้นแหละ วิธีพูดของเจ้าแบบนี้ มีแต่คนใจกว้างเท่านั้นแหละถึงจะทนรับได้”