เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชวนให้ขยะแขยงจริง ๆ
ไม่นานนัก สาวใช้ก็พาหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามา
นางก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างประหม่า ก่อนจะเหลือบมองกู้เซินแวบหนึ่ง แล้วค่อยย่อตัวทำความเคารพ “หญิงสามัญผู้นี้มู่เนี่ยน ขอคารวะฮูหยินกั๋วกงเจ้าค่ะ”
มู่เนี่ยนมีใบหน้าที่ดูเรียบง่ายมาก ผิวขาวเนียน คิ้วบาง ดวงตาอ่อนโยน ดูราวกับสายฝนพรำที่เลือนราง หรือไม่ก็เป็นดอกไม้สีขาวดอกเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตา ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้หลากสีสัน
รูปร่างของนางบอบบางอ่อนช้อย ทั่วทั้งตัวไม่มีความแข็งกร้าวแม้แต่น้อย ดูอ่อนแอน่าทะนุถนอมเป็นอย่างมาก
ท่านหญิงฉางหนิงขมวดคิ้วแน่น ในใจมีคำผุดขึ้นมาเพียงสามคำ
หญิงแพศยา!
บุญคุณช่วยชีวิตอะไรกันนักหนา บนโลกนี้จะมีเรื่องแบบนี้มากมายขนาดนั้นได้อย่างไร? แปดในสิบส่วนล้วนมีแผนแอบแฝงทั้งนั้น ไม่อย่างนั้น ในค่ายทหารมีเหล่าทหารตั้งมากมาย เหตุใดนางถึงต้องช่วยลูกชายของนางเพียงคนเดียวด้วย!