เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สั่งสอนให้จำ
คมกระบี่แทงทะลุผิวเนื้อ เงียบเชียบแทบไร้เสียง ทว่ากลับสร้างความเจ็บปวดลึกเข้าไปถึงกระดูก
“ฆ่าคน! ฆ่าคนแล้ว!” กู้เนี่ยนซีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สองขาหมดแรงจนทรุดลงกับพื้น ร่างกายพยายามถอยกรูดไปข้างหลังอย่างไม่หยุดหย่อน
พ่านเอ๋อร์มองดูคมกระบี่ที่ปักคาอยู่ในร่างตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ นางยังรู้สึกอิจฉาอาหมานอยู่เลย ที่เป็นเพียงสาวใช้แต่กลับได้รับความคุ้มครองจากเจ้านายถึงเพียงนี้ ยอมแตกหักกับซื่อจื่อเพื่อคนของตน
ในขณะที่นางทั้งขาพิการและโฉมหน้าเสียโฉม แต่คุณหนูใหญ่กลับไม่กล้าพูดจาตำหนิคุณหนูรองแม้แต่คำเดียว
ทว่าในพริบตาถัดมา นางกลับถูกผลักออกมาจนเข้าทางคมกระบี่ที่คุณหนูรองแทงเข้ามาพอดี
กู้เจาฮวาดึงกระบี่ออก เลือดสดหยดแหมะลงตามคมกระบี่
นางมีรูปร่างบอบบางและหน้าตาสะสวย ทว่าในยามนี้ที่มือถือกระบี่กลับแผ่ไอสังหารที่น่าเกรงขามจนบอกไม่ถูก นางกระตุกยิ้มเยาะ มองกู้เนี่ยนซีด้วยแววตาสมเพช “ถึงกับผลักคนข้างตัวมาเป็นโล่รับกระบี่ให้ตัวเอง ช่างไร้ยางอายสิ้นดี”