เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยกหินขึ้นมาทับเท้าตัวเอง
ฝนยังตกอยู่ที่เมืองเฉินโจว กู้เจาฮวาสวมเสื้อคลุมลมสีชาดมีหมวกคลุม เป็นสีสันสดใสเพียงจุดเดียวท่ามกลางม่านฝน
อาหมานเก็บร่ม กู้เจาฮวาปัดหยดฝนที่ติดเสื้อคลุมลมออกเล็กน้อย ก่อนถอดหมวก เผยให้เห็นใบหน้าที่งามข่มจันทร์ บุปผายังอาย
แววอิจฉาฉายวาบขึ้นในดวงตากู้เนี่ยนซี ก่อนจะถูกซ่อนด้วยรอยยิ้ม
ต่อให้กู้เจาฮวางามล่มบ้านล่มเมือง แค่ทำให้องค์รัชทายาทเห็นธาตุแท้ของนางได้ พระองค์ก็ไม่มีทางชอบนางอีกแน่
“อากาศแบบนี้ยังต้องให้น้องลำบากเดินทางมาอีก ต้องขอโทษด้วยนะ อย่าถือโทษพี่เลย” กู้เนี่ยนซีพูดเสียงอ่อน
กู้เจาฮวาเหลือบมองนางอย่างเย็นชา น้ำเสียงเรียบเฉย “ในเมื่อพี่ใหญ่ก็รู้ว่าทำให้ข้าลำบาก แล้วทำไมยังจงใจเลือกเวลานี้ให้ข้ามาพบอีกล่ะ”
กู้เนี่ยนซีดีใจอยู่ในใจ
ใช่ แบบนี้แหละ!
พูดจาร้ายกาจต่อไปเลย!