เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตัดขาดเป็นศัตรู
กู้เนี่ยนซีไม่เข้าใจเลยว่า กู้เจาฮวาสามารถพูดคำพูดที่โหดร้ายขนาดนี้ออกมาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาแบบนั้นได้อย่างไร
นางไม่กลัวหรือว่าองค์รัชทายาทจะรู้ว่านางเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยม?
แต่ความจริงแล้ว เฉียนจิ่งเจ๋อไม่ได้คิดว่ากู้เจาฮวาเป็นคนโหดร้ายเลย กลับมองว่านางเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา รักชอบหรือเกลียดใครก็แสดงออกอย่างชัดเจน
ในสายตาของเขา พ่านเอ๋อร์ก็แค่บ่าวคนหนึ่ง จะฆ่าจะแกงอย่างไรก็ไม่เห็นเป็นไร กู้เจาฮวายอมไว้ชีวิตนางก็นับว่าเมตตามากแล้ว
“ได้ เอาตามที่เจาฮวาว่าแล้วกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“องค์รัชทายาท โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ!” พ่านเอ๋อร์หวาดกลัวจนตัวสั่น นางโขกศีรษะอ้อนวอนอย่างไม่หยุดหย่อน
นางไม่อยากถูกประทับตราบนร่างเหมือนนักโทษ และยิ่งไม่อยากให้ใบหน้าเสียโฉม
“คุณหนูใหญ่ ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!” กู้เนี่ยนซีเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่นางจะยึดไว้ได้ องค์รัชทายาทโปรดปรานคุณหนูถึงเพียงนั้น คุณหนูต้องช่วยนางได้แน่