เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด
กู้เนี่ยนซีติดตามนางหยางไปยังจวนตระกูลหยาง
บิดาของหยางเพ่ยรู้สึกอับอายจนต้องออกไปหลบข้างนอกเพื่อหาความสงบ เหลือเพียงนางหลี่ที่นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ในเรือน
“พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลยเจ้าค่ะ เรื่องนี้อาจจะยังมีทางแก้ไขอยู่ก็ได้” นางหยางเองก็รู้สึกสับสนไปหมด หลัก ๆ คือไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
“ฉันจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร! เมื่อครู่นี้ทางกองกำลังนครบาลส่งคนมาที่จวน สั่งให้เป่ยเอ๋อร์หยุดงานชั่วคราว นี่เห็นชัดเลยว่าพวกเขาเห็นว่าเรื่องนี้น่าอับอายและต้องการจะลดตำแหน่งเป่ยเอ๋อร์!” นางหลี่ร้อนใจแทบตาย มีคนอีกตั้งเท่าไหร่ที่จ้องตำแหน่งรองผู้บัญชาการตาเป็นมัน พอเป่ยเอ๋อร์มาเจอเรื่องแบบนี้เข้า ไม่รู้จะมีกี่คนที่ฉวยโอกาสซ้ำเติม!
พอนางหยางได้ยินแบบนั้นก็หน้าถอดสี “อะไรนะ? เรื่องมันบานปลายขนาดนี้เลยเหรอ?”