เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายยากจนมีทั้งเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิง
“ต่อไปนี้เรื่องของเจ้า เปิ่นไท่จื่อจะไม่ยุ่งอีกแล้ว”
เฉียนจิ่งเจ๋อก้มตามองพ่านเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นชา แววสังหารในดวงตาทำให้นางไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่ก้มหมอบอยู่กับพื้นจนแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
กู้เนี่ยนซีเจ็บปวดใจ มือกำผ้าห่มใต้ตัวแน่น ความเย็นชาของเขาทำให้นางเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างเสียอีก
เฉียนจิ่งเจ๋อสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป
กู้เนี่ยนซียื่นมือออกไป อยากคว้าแขนเสื้อเขาไว้ อยากบอกว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่นางตั้งใจทำ นางแค่ใส่ใจเขามากเกินไป และกลัวจะเสียเขาไปเท่านั้น
แต่เขาเดินจากไปอย่างเด็ดขาด จนหัวใจนางเจ็บแปลบ
เขาใจร้ายกับนางขนาดนี้ ถ้านางเป็นฝ่ายรั้งเขาไว้ ก็คงเหมือนกำลังวอนขอความเมตตา
ศักดิ์ศรีกับความหยิ่งในตัวนางไม่ยอมให้นางทำแบบนั้น
เฉียนจิ่งเจ๋อเดินมาถึงหน้าประตูแล้วหยุดฝีเท้า