เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มองทะลุ
ในสายตาของเฉียนจิ่งเจ๋อ หญิงสาวตรงหน้ากำลังหอบหายใจถี่ ใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อดูงดงามน่าทะนุถนอม นางดูราวกับลูกกวางน้อยที่ตื่นตระหนกในป่า ทำได้เพียงเบิกตากลมโตแวววาวมองผู้ที่บุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหัน จนลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปสิ้น
จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปใกล้ นางก็ยังคงค้างอยู่ในท่าที่ถือชายกระโปรงไว้ แล้วมองเขาด้วยความมึนงง
เฉียนจิ่งเจ๋อเหลือบมองลงไปโดยไม่ตั้งใจ เห็นรองเท้าปักลายประณีตคู่นั้นของนาง รองเท้ายังเล็กเพียงนี้ เท้าหยกข้างในนั้นคงจะเล็กจ้อยยิ่งกว่า
เฉียนจิ่งเจ๋อพลันรู้สึกว่าตนเองเสียมารยาทเกินไป จึงรีบเบนสายตาหลบ แล้วทำความเคารพซ่งไทเฮาอย่างนอบน้อม
“องค์รัชทายาทมาแล้วหรือ มานั่งสิ”
ซ่งไทเฮาปฏิบัติกับเขานับว่าเมตตาอบอุ่น เพียงแต่ขาดความสนิทสนมไปบ้าง
เฉียนจิ่งเจ๋อทำเสมือนไม่รับรู้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เมื่อครู่เห็นเสด็จย่าอารมณ์ดี หลานจึงไม่ได้รบกวนพ่ะย่ะค่ะ”