เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เจาฮวา ข้าเสียใจแล้ว
“ท่านแม่” กู้เนี่ยนซีมาถึงเรือนของนางหยาง แล้วทำความเคารพอย่างเรียบร้อยตามธรรมเนียม
นางหยางมองใบหน้าหมดจดอ่อนหวานของกู้เนี่ยนซี ซึ่งมีความละม้ายคล้ายคลึงกับตนอยู่หลายส่วน นางจึงยิ้มอย่างเมตตาแล้วกวักมือเรียก “มานั่งเร็วเข้า แม่ให้ครัวตุ๋นซุปไก่ใส่โสมที่เจ้าชอบไว้ให้แล้ว”
“ขอบคุณท่านแม่ที่นึกถึงเจ้าค่ะ” กู้เนี่ยนซีรู้สึกอิ่มเอมใจกับความรักของมารดา
ตอนที่เพิ่งกลับมาจวนกั๋วกง ในใจนางมีความกังวลไม่น้อย ทั้งกลัวว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะไม่รัก และกลัวว่าเหลียนจือจะชิงชังตน แต่โชคดีที่ครอบครัวพวกเขามีความสุขกันดี ไม่มีช่องว่างระหว่างกันเลย
“ได้ข่าวว่าพี่ชายฝั่งตระกูลซ่งของเจ้าเกิดเรื่องขึ้นรึ?”
กู้เนี่ยนซีถอนหายใจพลางพยักหน้า เอ่ยอย่างเสียดายว่า “พี่ชายเป็นคนตรงไปตรงมาและมีคุณธรรม ทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีฝีมือการประพันธ์โดดเด่นและความรู้ไม่ธรรมดา หากได้เข้าสอบขุนนางย่อมต้องสอบผ่านเป็นแน่ แม้แต่องค์รัชทายาทก็ยัง...”