เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าบุรุษผู้หลงตนเอง
เฉียนจิ่งเจ๋อมาตามคำเชิญที่โรงน้ำชาชิงหมิง ทันทีที่เดินมาถึงหน้าห้องรับรองก็ได้ยินเสียงหวานใสของหญิงสาวดังออกมาจากข้างใน
“อาหมาน เจ้าว่าองค์รัชทายาทจะทรงโปรดขนมที่ฉันทำไหมนะ?”
เฉียนจิ่งเจ๋อชะงักฝีเท้า
“คุณหนูวางใจเถอะเจ้าค่ะ ช่วงนี้คุณหนูเข้าครัวทุกวัน วันนี้ฝีมือประณีตถึงขั้นไร้ที่ติแล้ว องค์รัชทายาทต้องทรงโปรดแน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉียนจิ่งเจ๋อเข้าใจในทันที ที่นางไม่ได้ส่งเทียบเชิญมาล่วงหน้า เป็นเพราะไม่รู้ว่าจะทำขนมได้ดีดังใจเมื่อไรนี่เอง
เสียงหวานปานน้ำผึ้งของหญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว องค์รัชทายาททรงช่วยเหลือฉันไว้เยอะ ฉันก็ต้องแสดงน้ำใจตอบแทนบ้าง”
เฉียนจิ่งเจ๋อไม่พูดอะไรต่อ ยกมือขึ้นเคาะประตู
เขาก้าวเข้าห้องไปก็พอดีเห็นความประหลาดใจวูบหนึ่งในแววตาของนาง แต่เพียงครู่เดียวนางก็รวบกระโปรงลุกขึ้นยืน ใบหน้าสวยหวานฉีกยิ้มราวกับดอกโบตั๋นที่เพิ่งแย้มบานในอุทยานหลวง อีกทั้งยังดูสดใสเปรียบดั่งแสงตะวันในยามฤดูใบไม้ผลิ
ทุกครั้งที่ได้มองช่างทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจเหลือเกิน