กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าไร้ยางอายให้มันมากนัก
พอถูกกล่าวหาว่าใจดำเข้าให้ กู้เนี่ยนซีก็รับไม่ไหว รีบอธิบายว่า “ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้ามองเสวียนซางเป็นสหาย แล้วจะรังเกียจเขาได้อย่างไร...”
“ถ้าไม่รังเกียจ งั้นข้ายกเขาให้เจ้า เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก แค่ดูแลสุนัขของเจ้าให้ดี ต่อไปอย่าให้มันมาเกะกะสายตาข้าอีกก็พอ” กู้เจาฮวาพูดราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ ก่อนยกชาส่งแขก
กู้เนี่ยนซีเม้มปาก สีหน้าลำบากใจ “แต่น้องรอง เสวียนซางบาดเจ็บหนักมาก ต้องใช้หมอฝีมือดีรักษา ข้าเพิ่งกลับเมืองหลวง ยังไม่รู้จักหมอเก่ง ๆ เลย ขอร้องเจ้า...”
กู้เนี่ยนซียังพูดไม่ทันจบ กู้เจาฮวาก็มองนางด้วยดวงตางามคู่นั้น แววตาเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง
“ไม่ได้” ริมฝีปากสีชมพูขยับเอ่ยคำสั้น ๆ ที่ไร้ความรู้สึก